Elk seizoen, elk proces, zijn eigen ritme

“Heerlijk hè, eindelijk lente!” hoorde ik mensen een ruim een maand geleden al zeggen, toen de eerste voorjaarszon zich liet zien. “Nou!” zei ik dan enthousiast. Maar eigenlijk voelde ik dat enthousiasme toch niet helemaal..

Het was voor mij een compleet nieuwe, enigszins verontrustende, ervaring. Mijn hele leven kijk ik vanaf januari al reikhalzend uit naar het voorjaar. Het kon mij niet vroeg genoeg beginnen, na die veel te lange, koude, donkere, kale winter.

En nu… Vond ik het eigenlijk wel fijn. Sinds ik leer om mee te bewegen met de seizoenen, ben ik de herfst en winter – tot mijn eigen grote verbazing – meer gaan waarderen. De rust, de naar binnen gerichte energie. Zelfs de kou deerde mij deze winter niet zo erg (zo streng was ’ie ook niet, maar toch). Ik had het gevoel niet zo veel te ‘moeten’. Ik vond het heerlijk om te ‘cocoonen’ onder een kleedje op de bank.

Of misschien beter gezegd, het was precies waar ik behoefte aan had de afgelopen maanden. Aan het eind van afgelopen zomer begon voor mij op persoonlijk vlak een rouwproces. Dit proces sloot precies aan bij de energie van de herfst (loslaten) en winter (naar binnen keren, rust, herstel). En hoewel ik het proces kan dragen, kost het veel energie. Fysiek, mentaal, emotioneel. Het werkt door in mijn hele systeem.

Bij de start van de lente probeerde ik mij te openen voor de energie van het voorjaar, het nieuwe begin, weer meer naar buiten treden. Maar het voelde geforceerd, niet ‘echt’.

Maar.. ik hou toch juist zo van de lente? En ik ben het meebewegen met de seizoenen toch juist zo aan het omarmen?

Nu, bijna een maand later, maak ik een wandeling. Ik word blij van het frisse groen van de jonge blaadjes, de kleurige, geurige bloemen en planten. Als ik goed kijk, zie ik magnolia’s en camelia’s die zo’n beetje uitgebloeid zijn, en bloesems die juist vol in bloei staan. Ik zie bomen die al behoorlijk wat blad hebben, en bomen waar de bladeren nog in de knop zitten. Ik zie planten die het allebei hebben, hoe mooi, alle stadia van groei gelijktijdig naast elkaar. Ik glimlach.

Wat een mooie symboliek laat de natuur mij weer zien. Alles heeft zijn eigen ritme, zijn eigen proces. Het één is niet beter dan het ander. Zolang je het maar z’n natuurlijke verloop gunt.

🌿“De natuur heeft geen haast, en toch komt alles tot stand.” 🌿

Ik sta stil en ruik de geur van vers gemaaid gras. Ik voel de warmte van de zon op mijn huid. Ik hoor het gezang van de vogels. Ik geniet. Ik voel hoe ik mij langzaamaan begin te openen voor de lente. De energie van het openen, het maken van nieuwe plannen. Stap voor stap, vertrouwend op mijn eigen tempo. “Ja,” denk ik bij mijzelf, “heerlijk, lente…” 🌱🌺☺️